Dinner at Walking Dead

Basilio

Tumitibay din ang sikmura kapag nakasanayan na ang nakakdiri. Tinawag ko ang bunso namin for dinner e nagkataon na mini marathon ng Walking Dead kasi nga Undas na bukas – so i was just trying to catch up. Sabi ko “sakto sa dinner ang palabas.”

Nagme-med naman siya kaya walang problema hehe. Malaki kasi ang agwat ng edad namin ng kapatid ko kaya nakumpara ko ang level ng violence sa TV noon at ngayon. Sa TWD talagang binabasag ang ulo ng zombie tapos sa episode kanina may cannibalism pa – 9PM pa lang yun ha dilat pa ang mata ng mga bata kasi sobrang hectic na din ang sked ng mga kids ngayon. Dati, ok, sabihin na nating nung panahon ko, bata pa naman ako hehe, ang mga violent scenes almost always left to our imaginations ngayon brutal talaga. I remember nga yung news sa TV kapag bloody at gory naka-black and white or blurred yung video or pictures, ngayon diretso na, kung nakakalat ang dugo e di ikalat pa, kung basag yung buto i-close up pa, pag nag suicide sa pagtalon sa building at nakakalat ang e di get the best and most gruesome shot at i-publish or i-broadcast sa TV. Not that I don’t watch them but we have to ask ourselves how much violence can we take now? Are we forming our young to be numb to this? Perhaps today’s shows have prepared our guts to watch for ISIS brutality and beheadings. No blur. Simply raw.

Happy All Saints and All Souls’.

Advertisements

Leave a comment

Filed under all saints, all souls, dinner, patay, Undas, violence, walking dead

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s